[પાછળ]
ફૂલ વીણ, સખે! ફૂલ વીણ, સખે!

ફૂલ વીણ, સખે!   ફૂલ વીણ, સખે!
હજુ તો  ફૂટતું   જ  પ્રભાત  સખે!
અધુના  કળી  જે  વિકસી રહી છે,
ઘડી  બે  ઘડીમાં  મરતી   દિસશે.

સુમહોજ્જ્વલ  આ કિરણો  રવિનાં,
પ્રસરે   હજુ   તો  નભ  ઘુમ્મટમાં;
ન  વિલમ્બ  ઘટે,  કંઈ  કાળ  જતે,
રવિ  યે  પણ  અસ્ત  થવા  ઢળશે,

નમતાં  શિર   સૌ   કુસુમો  કરશે,
પછી  ગંધ  પરાગ  નહીં   મળશે!
ફૂલ વીણ, સખે!   ફૂલ વીણ, સખે!
હજુ તો  ફૂટતું   જ  પ્રભાત  સખે!

નકી  ઉત્તમ  અગ્રિમ  કાળ  સખે!
ભર યૌવન  આ  હજુ  રક્ત સખે!
ગતિ કાળની  ચોક્કસ ન્હોય સખે!
ભરતી પછી  ઓટ જ  હોય સખે!

ફુલ વીણ, સખે!   તક જાય, સખે!
ઢળતી  થઈ  તો  ઢળતી  જ  થશે,
રજની મહીં  ચન્દ્ર  ઊગે  ન ઊગે;
હજુ  દિવસ છે,  ફૂલડાં  લઈ  લે;

ફરી લે, રમી લે, હસી લે તું સખે!
મૃગલાં રમતાં,   તરુઓ    લડતાં,
તરુઓ  લડતાં,   વિહગો  ઊડતાં,
કલીએ  કલીએ   ભ્રમરો  ભ્રમતાં;

ઝરણું   પ્રતિ   હર્ષ   ભર્યું   કૂદતું,
ઊગતો રવિ  જોઈ  ન  શું  હસતું?
પછી કેમ  વિમાસી  રહ્યો તું  સખે!
ફૂલ વીણ, સખે!   ફૂલ વીણ, સખે!
(૨૬-૮-૧૮૯૬)
-સુરસિંહજી તખ્તસિંહજી ગોહીલ ‘કલાપી’
ક્લીક કરો અને સાંભળો
આ સુંદર કવિતા એટલાં જ મધુર સ્વરમાં

[પાછળ]     [ટોચ]